Neutraal taalgebruik in de journalistiek

VRT nieuws van 3 maart 23h: de rechts-populistische partij
VRT nieuws van 4 maart 8h: de islamofobe partij

Wat het politieke standpunt van de journalist ook is, ik verwacht een neutraal taalgebruik in de berichtgeving.

In mijn oren heeft populisme, ook al wordt het neutraal omschreven in de Van Dale, ondertussen een pejoratieve klank.

En is niet alles wat eindigt op foob per definitie gebaseerd op irrationele zaken?

 

Vanaf nu zou ik graag ook volgende bijvoegsels zien:

• het "beste stuurlui staan aan wal" Vlaams Belang
• de pilarenbijters van CD&V
• de salonsocialisten
• de kapitalistische openVLD

Hoe een bedrijf neerwaarts gaat

Er was eens een bedrijf dat een gat in de markt gevonden had. Laten we dit bedrijf C noemen.

Hun diensten konden niet snel genoeg geleverd worden.

Het bedrijf werd groter en groter, er kwam meer personeel en de vakbonden organiseerden zich.
Ze wilden ook een deel van de koek.
De directie, die bang was om omzet te verliezen, ging dan ook gewillig op alle eisen in. En waarom niet, er was genoeg!

De concurrentie zat ondertussen niet stil. Als challengers in de markt gingen ze lean&mean te werk, en waren ze beducht voor de kostenstructuur die het personeel vormde.

Ondertussen was bedrijf C high van hun marktaandeel en omzet, en dommelde het management en de medewerkers verder in.
Het management bleef blind voor de evoluties in de markt, en de algemene teneur bij de medewerkers was "het is hier leuk werken, alleen spijtig van de klanten". De klanten werden dan ook navenant behandeld, wat een verschil met de concurrentie.

Een aantal maanden/jaren verstreken...

Plots schoot iemand van het management van bedrijf C wakker bij het zoveelste rapport van verlies aan marktaandeel. Paniek! Het uitgebreide managementteam werd in allerijl samengeroepen om de situatie te doen keren.

Ongeloof bij het management: "Huh, moeten we ideeën hebben?, en als we er hebben, dan worden die toch gekelderd of op de zeer lange baan geschoven door de vakbond?"
Ongeloof bij de vakbond: "Gebeurt er iets waar wij geen zeg in hebben?" "Dat kan niet!" "We staken!"

Het management, geducht voor dit wapen, gaf onmiddellijk toe en nam maar halve of zelfs kwartjes maatregelen om het tij te doen keren. Elk drastisch voorstel sneuvelde in de directiekamer, uit vrees voor de vakbonden.

En zo gleed het bedrijf verder en verder weg, de afgrond in.
Tot er op een dag geen weg terug was, en er een sociaal bloedbad werd aangericht. Een bloedbad dat al 15 jaar in voorbereiding was, en waar alleen de naïevelingen blind voor waren.

Het is zoals met een examen

"Hoe harder je geblokt hebt, hoe meer geluk je hebt met de vragen."

Schitterende vergelijking, van Jan Vanhevel, CEO KBC, in de Trends van 18 februari.

Waarom zijn er maten en gewichten om doden te verhinderen?

Eerst en vooral: elke dode is er één teveel, of die nu omgekomen is in een treinramp in Buizingen, of net gestorven is aan een malaria-aanval in Kenia.
Als je die dode kan verhinderen, dan is dat ook een plicht.
Alleen lijkt het me dat om er nogal veel maten en gewichten gehanteerd worden om doden te verhinderen.

Neem de mobiliteit. Het Mobiele Toestel dat de meeste slachtoffers eist is de auto.

Treinen, trams, bussen, vliegtuigen en zelfs boten denk ik, zijn tot nader order zeer veilige vervoersmiddelen.
OK, als er iets fout gaat, gaat het soms ook direct goed fout (hoogdagen voor de media!), maar als je kijkt naar het aantal keren dat het fout gaat, dan valt dat nog mee denk ik.
Om wat te duiden: afgelopen jaar vielen er op de Belgische wegen iets meer dan 800 doden te betreuren in ontelbaar meer ongevallen. Een daling met 14% t.o.v. het jaar ervoor, maar het zijn er nog altijd 800 teveel.
Per week sterven er gemiddeld 16 mensen.

Waarom zijn we niet bereid om de auto en vrachtwagen op stal te zetten totdat elk uitgerust is met tal van sensoren om ongevallen te vermijden?
Waarom zijn we niet bereid om naar zone 30 over te schakelen in de volledige bebouwde kom?
Waarom zijn we niet bereid om op gewestwegen naar 70 i.p.v. 90 te gaan?
Waarom zijn sommige onder ons zelfs niet bereid om de gordel om te doen?

We wegen alles af, wat moeten we ervoor laten, en wat is de prijs die we ervoor willen betalen, en blijkbaar is onze maatschappij bereid om 800 mensen per jaar te laten sterven, en ontelbaar meer te verminken, voor onze individuele mobiliteit.
Als het over treinen gaat, schakelen we echter over op een soort nultolerantie en moet alles nu onmiddellijk gebeuren opdat geen enkel trein nog ooit iets kan overkomen. Idem voor vliegtuigen en de andere gemeenschappelijke vervoersmiddelen

Het is een stukje van de menselijke psychologie die ik graag zou begrijpen. Heeft het te maken met controle hebben over je eigen voertuig, en je lot in iemand anders handen leggen in de andere vervoersmiddelen? Iemand een uitleg?

Constructief voorstel i.v.m. "de regering moet"

"De regering moet".

Er gaat geen dag voorbij, of de regering moet van één of andere drukkingsgroep dringend middelen investeren in... (vul aan naar keuze).

Wel, ik ben dat beu. De bomen reiken niet tot aan de hemel.

Voorstel: eenieder die nu nog komt zagen voor meer middelen, krijgt maar gehoor als dit vergezeld is van een werkbaar voorstel van waar de middelen vandaan komen. Dan pas zullen ze aan den lijve ondervinden welk geschipper politiek wel kan zijn.

Twitiquette

Toen ik Vincent Van Quickenborne deze week op stubru hoorde over Twitter, krulden mijn tenen, en ging het haar op mijn rug, dat ik nog niet geschoren had, rechtstaan (eerlijk, veel heeft ook met zijn persoon te maken).

Toen Quickie verwees naar de "downloadlimieten" discussie op Radio 1 waar ook live in interactie werd gegaan op Twitter, herinnerde ik me vooral dat er op dat moment op Twitter een discussie aan de gang was dat je je moest aanmelden om mee te mogen Twitteren (normale gang van zaken is het gebruik van een hashtag om je mening in een discussie kenbaar te maken).

En dan kwam @geertnoels met volgend bericht:

Doel bereikt: op 5 dagen tijd boven de kaap van de 1000 op Twitter...

Mijn held, de auteur van Econoshock, zowat het helderste boek dat in lange tijd verschenen is, en hij ligt wakker van zijn aantal followers?
Had hij een weddenschap lopen met iemand?
Is hij zijn politieke carrière aan het voorbereiden?

Dat berichtje was zo'n afknapper.
En toen ik zag dat zijn verhouding following/followers rond de 4% schommelde, was ik helemaal teleurgesteld (Twitter als broadcasting kanaal, zoals een celebrity het past), en heb ik hem prompt, met bijpassende tweet, geunfollowed.

En nu zit ik daar, want eigenlijk vond ik dat hij interessante dingen te vertellen had, maar ben ik te koppig om hem terug te volgen (ik zal hem stiekem, via één van mijn andere twitter accounts, terug volgen).

Ik ben natuurlijk geen celebrity en ik kan het principe hanteren dat ik iedereen volg die mij volgt.
En ja, dat kan zeer overweldigend worden in aantal tweets. Maar daarvoor zijn handige tools.
En als je heel eerlijk bent: heel veel van je followers hebben al maanden niet meer getweeted. Dus een groot deel bezorgen je niet al te veel tweets.
En neen, ik lees niet elke tweet die verschijnt. Af en toe moet ik nog werken.
Maar zeker: ik heb al ongelooflijk fantastische mensen leren kennen door die houding.
En mijn bijdrage tot Twitter? Ik probeer regelmatig te helpen door te antwoorden op vragen, door te RT, en door actief te converseren.

Plagiaat...

Het liedje Down Under van Men at Work blijkt plagiaat...

Oordeelt een rechter bijna 30 jaar na het verschijnen van het liedje. De frank van de rechtmatige eigenaars bleek dus eerder een briefje te zijn dat last had van thermiek.

Het oorspronkelijke liedje blijkt bovendien van 1934 te zijn (Wikipedia is ondertussen ook al geupdated - straf).

En zo op het oor blijken er toch wel kleine toonladdertjes verschil te zitten tussen het oorspronkelijke en het "gekopieerde". Ik vermoed/hoop dat als je de noten naast elkaar legt, het verband heel duidelijk is.

En heb ik al verteld dat ik heel goed een Kookaburra kan nadoen? Moet ik daar dan ook auteursrechten op betalen?

De Auvibel taks

Daar lig ik niet wakker van, voor die ene harde schijf die ik om de 2 jaar koop.

En daarbij, die taks zit ook al op audiocassetjes (bestaan die nog? en die taks kwam zowiezo rijkelijk te laat), op videocassettes (idem), cd's & dvd's, en op kopieerapparaten ...
Laten we eerlijk zijn: het gros ervan wordt gebruikt voor wat vandaag als "illegale" kopies omschreven kan worden. De discussie moet dus eigenlijk gevoerd worden over auteursrecht, en de vergoeding ervan.
Krijgt een kunstenaar een vergoeding voor elke museumbezoeker die zijn schilderij bekijkt/negeert, voor elke museumbezoeker die het fotografeert?

Gaat die taks de muziekindustrie redden? Uiteraard niet. Hun businessmodel staat zodanig onder druk dat die taks maar een pleister op de bloedende wonde lijkt.
De slimme artiest begrijpt dat hij meer zal moeten optreden, en andere invalshoeken zal moeten vinden om geld te verdienen.
De niet-zo slimme artiest, die blijft stilstaan bij die goede oude tijd van vroeger.

Over katten en andere huisdieren

Rond Kerstmis dook er rond de sporthal hier in Mechelen een kleine kat op. Verloren of zwerfkat? Geen idee, ze kwam alleszins redelijk schuchter op mensen af en liet zich strelen, maar niet pakken.

Op 1 januari heb ik haar dan met kattenkruid in de val kunnen lokken.

En sinds een paar dagen probeer ik haar te introduceren bij mijn andere 2 katten, e- de kater en Zen de kattin.
De hond Pryzska kent ze al, en ze heeft er geen problemen mee.

En het proces van kennismaking met e- en Zen is ronduit fascinerend:

• Ook al leven beiden hier al meer dan 2 jaar, dan nog neemt de nieuwe kattin (=Google) het huis over. Ze chargeert, gaat overal rondkijken om te zien of er niets te rapen valt, en verjaagt elke kat die op haar pad komt.
• e-, die stoere ex-kater die een verre neef is van de koning van de jungle (savanne zou wetenschappelijk correcter zijn, maar ja), heeft zijn koninklijk paleis voorlopig ondergebracht onder een veel te lage zetel waar zijn 8 kg amper in past. De schrik van de 2kg kattin staat gewoon in zijn ogen te lezen.
• Zen, de schuchtere kattin, mag net zoals haar Sisters in de jungle, het vuile werk opknappen: terrein verkennen, blazen als Google haar pad kruist, en langzaam het territorium terug veroveren. Zodra dit in orde is zal e- van onder zijn troon te voorschijn komen, en het langzaam overnemen van Zen.

9.000 Vlamingen ruilen auto voor bus

Headline gisteren, zelfs op de radio.
9.000 Vlamingen ruilen auto in voor bus. Tromgeroffel, applaus, gorilla-wise borstgeklop.
Wat is De Lijn toch goed.

De kostprijs van deze actie is minimaal, dus eigenlijk moet niemand er wakker van liggen, maar ik ben wel wat verbaasd over het kritiekloos overnemen van een dergelijk bericht.

Want is er dan niemand die zich volgende vragen stelt:

• Hoeveel mensen hadden hun auto ook aan de kant laten staan, zelfs als dat busabonnement niet gegeven werd?
• Hoeveel inruilers zijn onder de 60?