The Next Google Killer is.... Google!

Google zal niet gekilled worden door Bing, Wolfram Alpha of weet ik veel wat voor concurrent, maar door hun eigen attitude.

Enerzijds hebben ze recent veel technische steken laten vallen:

• Denk maar aan de foutieve melding in Google dat de sites verdacht waren
• Of Gmail die het liet afweten
• Of de beveiliging in Google docs die heel lek was (is?)
• Of de rariteiten /bugs in Google Analytics en de bokkesprongen van AdWords
• En dan spreek ik nog niet van de dalende waarde van de gevonden resultaten in Google

Hoogstwaarschijnlijk het gevolg van hun costcutting policy waardoor er heel wat externen aan de deur werden gezet.


Daarnaast hebben ze een monopolist - attitude probleem.

De aanleiding van deze blogpost heeft nl. niets met al die bugs te maken, en alles met de houding van het AdWords support center, als druppeltje in die emmer.

Een paar voorbeelden.
In het begin van het jaar heeft Google, zonder enige aankondiging, de uren voor telefonische support gewijzigd, en daarnet ontdekte ik dat de functie om 80 euro korting toe te kennen aan nieuwe accounts zonder boe of ba verwijderd werd.

Ik begrijp waarom, maar een mailtje vooraf , met een redelijke termijn erop geplakt, had getuigd van respect voor hun klanten (want beste Google, FYI: ik ben een klant van jullie, eigenlijk zelfs een dealer).

Op de vraag naar het support center van wat en hoe, antwoordde de vriendelijke Kenny:

------------------------

Bedankt voor uw e-mail.

Voorlopig kunnen wij hiervoor niets doen. Het is uw eigen verantwoordelijkheid eerst te controleren of u nog kredieten beschikbaar heeft alvorens beloftes te doen.

Wij verontschuldigen ons voor de eventuele ongemakken.

------------------------

En daar gaat mijn haar van recht staan.

1. Ik controleer de AdWords interface niet elke dag op de aanwezigheid van alle functionaliteiten.
2. Er verstrijkt altijd een tijd tussen de fase van prospectie en de fase van klant worden

Conclusie: eigenlijk kan ik Google AdWords niet vertrouwen, want het ene moment is er nog een functionaliteit, en het andere moment is die weg.

Het is wachten op volwaardige alternatieven, maar vermits Google groot geworden is dankzij de steun van vele gebruikers (search via Yahoo of Altavista, remember?), zal ook het volgende alternatief maar kans krijgen als de loyauteit van de Google adepten vermindert. En Google doet alvast goed zijn best om dat te bewerkstelligen.

Dus: de volgende Google killer is Google zelf.

Beste Google, ik kijk uit naar het alternatief.

Chef versus Vlaanderen

Samen met 4 andere girlgeeks (@bnox, @imkedielen, @sasvangent, @tamaragielen) speelden we op 25 juni jury in een aflevering van Chef versus Vlaanderen. Deze werd uitgezonden op 27 augustus.

Als master criticus (the Fat Duck!) en lousy cook (diepvries!) een opdracht die op mijn lijf geschreven is.

In het gezelschap van die 4 toffe madammen heb ik me goed geamuseerd, en met ogen als schoteltjes (pun intended) zitten kijken hoe zo'n opname in elkaar zit.
Zowiezo vond ik het niet leuk om mezelf te zien op tv (tv verdikt!).

Franscesca van Tielen was (en is nog veronderstel ik) superprofessioneel. Weinig zaken moesten opnieuw opgenomen worden, en de woorden rolden er heel vlot uit.
Het is ook verrassend om te zien welke stukjes uit de toch wel aantal uren opnames het overleefd hebben, en welke niet. De opmerking "pittig petatje en saaie worteltje" van @sasvangent heeft het niet gehaald, en dat is wel jammer.

En om heel eerlijk te zijn: had de hobbykok zijne "cuisson" niet geruïneerd, dan had hij gewonnen. De varkensmignonnette met dragonsausje staat op mijn to-do lijstje.

De opnames werden die dag wel overschaduwd door het nieuws van de dood van Yasmine.
En 's avonds werd ik helemaal door elkaar geschud door de mededeling dat de 50-jarige Michael Jackson overleden was. Zijn leeftijd drukte me met mijn neus op de feiten dat mijn tienerjaren toch al een tijdje voorbij zijn.

Wast nu nog witter

Af en toe wordt een wasproduct vernieuwd, waarbij ze nog witter wassen. Dit is al bezig sinds ik klein was, ondertussen 10-tallen jaren geleden.

Je zou dus mogen veronderstellen dat wit ondertussen superwit is geworden, waarbij 1 enkele t-shirts met het blote oog kan waargenomen worden vanop Mars, en we hier op aarde niet meer veilig zijn zonder NASA zonnebrillen.

Liegt de reclame dan toch?

Leef vlak en vermijd vreugde en pijn.

Sinds Pryzska de puppy in mijn leven is gekomen (nu iets meer dan 3 weken) heb ik al 3 mensen ontmoet die nooit nog een puppy willen.
Niet zozeer om de overlast of vuiligheid of verantwoordelijkheid, maar omwille van het toekomstige verdriet van het verlies.

Statistisch gezien zal Pryzska voor mij overlijden en dat zal inderdaad pijn doen.
Maar ik zal er ook (hopelijk) vele jaren plezier en gezelschap van krijgen, met als bonus een verlaagde bloeddruk, meer lichaamsbeweging, en hopelijk wat kilo's minder. Dan neem ik dat verlies, en die kwetsbaarheid, er graag bij.

Na 5 katten weet ik ook dat huisdieren zeer vervangbaar zijn.
Voor Zen 1 heb ik dagen aan een stuk gehuild, ook omwille van een beetje bijgeloof dat de helft van mijn firmanaam al was henen gegaan. Oh faillissementsstatistieken.

Voor Google 1 was dat toch wel een kwartier (terwijl het een fantastische kat was).

En voor Google 2, nog een fantastischer kat, moet ik mijn eerste traan nog laten (iets zegt me dat ze een nieuwe thuis gevonden heeft waar ze de aandacht niet met andere katten moet delen).

Wie is progressief in de hedendaagse politiek?

In de humo van 22 juli 2009: Ingrid Lieten beschrijft zichzelf als iemand met een progressieve achtergrond.

Een kleine schok gaat door me heen, want ik associeer SP.A niet spontaan met progressiviteit. Integendeel, ik associeer ze met vastklampen aan het verleden, met een plaat die blijft hangen.
Ooit klonk die plaat fris en heeft ze geholpen om de welvaart te verdelen. Maar geldt dat ook vandaag nog?

Vandaar de vraag: kan je de linkse strekking nog als progressief bestempelen, wat betekent dat we dankzij hun visie en oplossingen (materiële en maatschappelijke) vooruitgang kunnen realiseren?
Of zullen we de oplossingen moeten gaan zoeken in de rechtsere milieus, bij de conservatievere partijen, bij zij die zogezegd vasthangen aan de waarden uit het verleden?

Alvast dit: l'histoire se repète, maar hopelijk niet zo rechts als 75 jaar geleden.

Het raadsel van het regeerakkoord

Het is me een raadsel hoe de Vlaamse regering het regeerakkoord vredevol zal uitvoeren.

Afgelopen week verklaarde elke politieke partij heel tevreden te zijn over het akkoord, en benadrukten ze dat hun prioriteiten goed aan bod komen.
Vermits ik uit geen enkele verkiezingscampagne de woorden "besparen", "snoeien", "minder uitgaven" heb onthouden, associeer ik de prioriteiten van de verschillende partijen vooral met spenderen.

Bij de officiële verklaring van het regeerakkoord hoor ik dan de bel "besparing" rinkelen, dit zelfs in een heel schuchtere, voorzichtige combinatie met "ambtenaren".
Uitdaging nr. 1, want zal SP.A zomaar ambtenaren laten afvloeien?

Uitdaging nr. 2 wordt het verzoenen van de Voka-man Philippe Muyters met de De Lijn vrouw Ingrid Lieten. Hij moet het budget in evenwicht houden (besparen!) en zij is verantwoordelijk voor o.a. de ambtenaren (uitgeven!).

Als ex-baas van De Lijn lag ze de laatste tijd ook meer en meer onder OpenVLD en Unizo-vuur i.v.m. het escaleren van het budget van De Lijn zonder dat eigenlijk heel duidelijk was wat de bijdrage tot milieu, beter mobiliteit, ... was. We kunnen misschien alvast preventief besparen door de budgetten daar niet op te trekken...

Het najaar belooft spektakel.

Een huismerk? Ja, maar niet voor kinderen en huisdieren

Geen idee in hoeverre deze enqûete wat wetenschappelijk gebeurde, maar Epsilon Targetting onthulde dat 59% van de Amerikanen de afgelopen 6 maanden af en toe overschakelde naar huismerken voor hun voeding of huishoudproducten.

Maar...
Slechts 12% had ook huismerken gekocht voor kinderverzorging, en slechts 23% voor hun huisdieren.

Dan komt bij mij direct dat ene beeld voor ogen toen ik een vakantiejob deed aan de kassa in een supermarkt: een kar vol met witte producten. De enige kleur in de kar kwam van de blikjes bestemd voor de kat. Paars.

Outlook 2010

Hetze in Twitterland. Een petitie doet de ronde tegen Microsoft omwille van het feit dat Outlook 2010 Office Word voor de rendering van html mails zou gebruiken.

Ok, leuk is dat niet, gewoon 1 e-mailclient die blijft met zijn eigenaardigheden, en die je nauwkeurig moet testen. Er wijzigt dus niets.

Want:

• Outlook 2007 gebruikt ook al Office Word. Er is toen in de tijd dat dit bekend gemaakt werd, ook een storm van protest geweest, alleen was die in veel beperktere kring. En uiteindelijk bleek het allemaal nogal mee te vallen.
  
• Zelfs als je het Outlook 2010 issue kan oplossen, moet je toch nog die krengetjes van e-mailclients van Gmail, Yahoo en Hotmail tacklen.
  Want oh surprise: die hebben het ook niet zo begrepen op gebruik van CSS. Dus als je nu goed wil renderen, dan moet je al werken met tabellen en CSS achterwege laten.
  En dan praat ik nog niet van de Webmails van lokale isp's die je soms ook een peer kunnen stoven (en mensen zich maar afvragen waarom hun e-mailmarketing niet werkt).
  Tot nu toe zie ik alleen Apple Mail en Outlook Express/Windows Vista zelden uit de bocht gaan.

Niettemin geef ik mijn steun aan die petitie, hoe minder verschillende e-mailclients, hoe meer vreugde.

Wat me wat tegensteekt: Email Standards Org verpakt het nogal tendentieus. Volksmenners!

• Het voorbeeld dat gegeven wordt is een rendering test tussen Outlook 2000 (wie werkt daar nog mee?) en Outlook 2010. Over 2003 en 2007 geen woord.
  
• En ze laten uitschijnen dat de andere leerlingen van de klas wel hun best doen. De-eehhh.
  Tabellen zullen nog wel een tijdje meegaan, dat is net zolang tot de webmails stoppen met het strippen van CSS.
  

Maarre: knap staaltje van de inzet van Twitter!

Wielert...

Mijn uitlating op Twitter daarnet over een botsing tussen een wielert... en een voetganger, met nog volgende opmerking erbij: het moest ervan komen met hun arrogant gedrag. En dan nog vloeken in het kwadraat.

Direct volgden nogal heftige reacties dat ik niet mocht veralgemenen, want als ik dat met allochtonen zou doen...

Uiteraard veralgemeen ik niet, en ik ga ook niet iemand discrimeren, stigmatiseren, uitsluiten, ... omdat hij toegeeft dat hij graag fietst met een racefiets, integendeel.
Alleen vind ik wielert... een grappig woord, dat bij velen onmiddellijk herkenbare situaties oproept.

En heel eerlijk: elk weekend zie ik ook heel goede voorbeelden: met 2 naast elkaar - heel alert voor alles wat voor problemen kan zorgen - en een goed waarschuwingssysteem. Alleen, het is des mensens om alleen de slechte dingen te onthouden...

Het spijt me dus dat ik veralgemeen. In elke mand zitten rotte appels, maar die wegen niet op tegen de goede appels in die mand.

Alleen ben ik wat veroordeeld door:
- de keren dat ik met een getjchhhssss, gefluit, ... aangemaand wordt om uiterst rechts op het fietspad te blijven. Weegt een bel zoveel dat het niet standaard op een koersfiets staat? Ik heb alle begrip dat jullie aan 30 km per uur willen doorrijden, en ik ga daar met plezier voor uit de weg, maar niet op commando van een onrespectvolle opmerking.

- de keren dat ik auto's in de eenrichtingstraat aan de overkant zie indraaien en net niet botsen met de groep fietsers op de baan. Ze hebben inderdaad het volste recht, maar als automobilist zie je het fietspad, en denk je niet automatisch aan fietsers die vanuit die richting komen.

- het incident dat mijn zus vorige week heeft gehad met 2 wielrenners. In een smalle bocht aan haar huis (voorzien van een spiegel omdat het een gevaarlijke bocht is) is ze op haar autorem moeten gaan staan omwille van 2 snelle, naast elkaar fietsende tegenliggers.
Kan uiteraard gebeuren. Maar om dan roepend, vloekend, tierend naar mijn zus toe te stappen en op de auto te beginnen slaan is er me nets iets over. Wie was daar nl. in fout? Beiden vermoed ik, en als het puntje bij paaltje komt, de fietsers.

- en de zoekresultaten in google.

Dus sorry, ik ga het nooit meer doen. Hopelijk zeggen die rotte appels nu hetzelfde.

De kracht van papier

Daarnet kreeg ik in Delhaize een papieren spaarkaart, ook al stond ik daar met mijn loyalty kaart te wapperen. Ook Carrefour had onlangs een actie om zegeltjes te likken, ondanks hun Happy Days kaart.

En Mexx, waarvan ik ook een loyalty kaart heb, stuurt me regelmatig kortingbonnen op. Diegene waarbij ik zelf stickers met kortingen mocht plakken, brandde het meest in mijn zakken, en is dan ook vlug ingewisseld.
Idem bij de opening van de Bioplanet in Mechelen. Ik stond er ook met m'n kortingenstickers.

Is het niet bizar dat in een tijd van digitalisering en dematerialisering een actie met fysische bonnen, stickers, ... nog altijd beter scoort? Zelfs bij een geek zoals ik?